Μην κοιτάς πίσω

Μην κοιτάς πίσω

Η τεράστια μαύρη σακούλα είχε σχεδόν γεμίσει. Συνέχισα, με μάλλον τρομακτική ένταση, να σκίζω τις φωτογραφίες από τις διακοπές μας και να διαλύω ρούχα και CD που μου είχε χαρίσει (αυτό το μετάνιωσα).Εκείνος καθόταν στον άλλο καναπέ και κοιτούσε το πάτωμα χωρίς να λέει τίποτα. Μόλις είχε παραδεχτεί ότι είχε κοιμηθεί με μια συνάδελφό του μία εβδομάδα πριν, συγκεκριμένα λίγες ώρες πριν βγούμε όλοι μαζί για φαγητό – εμείς, εκείνη, ο άντρας της και η κολλητή της με τον άντρα της. Κάνοντας το λάθος να απαιτήσω λεπτομέρειες, έμαθα μεταξύ άλλων ότι την πρώτη κίνηση την είχε κάνει εκείνη, δίνοντάς του ένα σημείωμα που έλεγε: «Για τον Όσκαρ Oυάιλντ, ο καλύτερος τρόπος για να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν». Έλεος. Χριιιτς. Πάνε και όλες οι φωτογραφίες από τη Ρώμη.

Το ότι ο φίλος μου με απάτησε στα δύο χρόνια που ήμασταν μαζί με στενοχωρούσε φυσικά, αλλά δεν ήταν αυτό που διέλυε ολόκληρο τον κόσμο μου. Αυτά συμβαίνουν (απλά δεν ήθελα να το μάθω). Αυτό που με έκανε κουρέλι περισσότερο από τα κουρέλια που στοιβάζονταν στη σακούλα ήταν η απόλυτη ταπείνωση που ένιωθα. Το ότι αποδείχθηκα το ίδιο βλάκας με τον άντρα της, που επίσης ήταν παρών στο δείπνο της συμφοράς. Εγώ κι αυτός στην ίδια μοίρα. Τη θυμήθηκα να λάμπει ολόκληρη εκείνο το βράδυ και να μου μιλάει με ενθουσιασμό, κοιτάζοντάς με στα μάτια. Εγώ αν βρισκόμουν στη θέση της, σκεφτόμουν, δεν θα μπορούσα ποτέ να κοιτάξω στα μάτια την κοπέλα του άντρα με τον οποίο είχα κοιμηθεί λίγες ώρες πριν. Εκτός του ότι δεν θα έφερνα ποτέ το σύντροφό μου στο ίδιο τραπέζι μαζί του. Ήμουν σίγουρη ότι η φίλη της το ήξερε και, φυσικά, ο δικός της άντρας επίσης. Τους φανταζόμουν με λύσσα να συζητάνε στο γυρισμό για την καημένη την κοπελίτσα (εμένα), που βρισκόταν στον κόσμο της σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς, ενώ ο 24χρονος συνεργάτης τους (ο φίλος μου) παρέδιδε τα όπλα στην 37χρονη πέτρα του σκανδάλου, η οποία επιδείκνυε θριαμβευτικά άντρα και τεκνό στο ίδιο τραπέζι. Εγώ. Καημένη. Κρααατς. Πάει και το πρώτο άλμπουμ των Underworld.

Τις επόμενες μέρες δεν έκανα πολλά. Έκλαιγα. Ξεκίνησα να κλαίω Δευτέρα πρωί και δεν σταμάτησα για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Είχα εντυπωσιαστεί από το πόσο μπορούσα να κλάψω. Έκλαιγα στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στη σχολή, έκλαιγα γυρίζοντας σπίτι, έκλαιγα στο τηλέφωνο, έκλαιγα στο σινεμά, έκλαιγα εξαντλημένη πριν κοιμηθώ, έκλαιγα στον ύπνο μου, έκλαιγα με το που ξυπνούσα. Αλλά όχι επειδή είχαμε χωρίσει. Έκλαιγα για την προδοσία. Είχε αποτύχει να με προστατέψει. Τα δύο χρόνια που ήμασταν μαζί ένιωθα ότι «ήμασταν μαζί», στην ίδια ομάδα, ότι υπήρχε ένας κώδικας μεταξύ μας. Ακόμη κι αν χωρίζαμε, ακόμη κι αν έμπαινε ένας τρίτος ανάμεσά μας -νόμιζα μέχρι τότε-, ο «κακός» θα το έκανε όσο πιο ανώδυνα μπορούσε για τον άλλο. Δεν θα τον εξέθετε με κανέναν τρόπο. Δεν θα τον γελοιοποιούσε ποτέ. Κι εγώ εκείνο το βράδυ είχα γελοιοποιηθεί όσο δεν έπαιρνε.

Αργότερα, μετά από μια επεισοδιακή επανασύνδεση που κράτησε άλλα πέντε χρόνια και έχοντας μείνει πλέον φίλοι, συνειδητοποίησα ότι δεν υπήρχε κίνητρο σε αυτή την πράξη. Και ήταν μάλλον το ότι το έχασε προς στιγμή -προσπαθώντας να ισοφαρίσει όλα αυτά που ένιωθε για τις δύο γυναίκες που τον διεκδικούσαν- παρά ο κυνισμός, που τον έκανε να με υποβάλει στη δοκιμασία εκείνου του δείπνου. Και επειδή τα κίνητρα με ενδιέφεραν πάντα περισσότερο από το αποτέλεσμα, τον συγχώρεσα τελικά. Για εκείνη ένιωθα απλά τη συνήθη απέχθεια που νιώθεις για τη γυναίκα που την πέφτει στο φίλο σου.

Χρόνια μετά, πηγαίνοντας με νέο συνοδό σε ένα καλοκαιρινό πάρτι, την είδα τυχαία στο δρόμο, όταν σταματήσαμε με το αυτοκίνητο σ’ ένα περίπτερο. Δεν ξέρω αν ήταν ο αέρας που μύριζε νυχτολούλουδα ή το ότι ήμουν ερωτευμένη, αλλά ένιωθα πολύ χαρούμενη για να βάλω σε εφαρμογή ένα από τα σχέδια που είχα ετοιμάσει γι’ αυτή τη συνάντηση (η μπουνιά στα δόντια ήταν πάντα ψηλά στη λίστα με τις εναλλακτικές). Έμεινα μπροστά στο περίπτερο να την κοιτάζω όσο περπατούσε και ένιωσα την ανάγκη να τη σταματήσω και να της πω ότι δεν τη συγχώρεσα ποτέ που εκείνο το βράδυ γελούσε με τα αστεία μου. Ότι θα ήθελα να τη θυμάμαι να αποφεύγει τουλάχιστον το βλέμμα μου, να νιώθει έστω και λίγο άβολα – αν όχι για μένα, τουλάχιστον για τον άντρα που καθόταν δίπλα της. Ότι το να απατήσεις το σύντροφό σου, όπως και εκείνος εσένα, συμβαίνει ίσως και πάνω από μία φορά στη ζωή σου. Το σημαντικό όμως είναι να προσπαθείς να τον προστατεύσεις, ώστε να μην τον γελοιοποιήσεις μπροστά σε άλλους, έστω κι αν οι άλλοι δεν είναι παρά η κολλητή σου. Ότι δεν έχει σημασία αν θα κάνεις λάθος ούτε αν το λάθος σου αποκαλυφθεί ή όχι. Αυτό που έχει σημασία είναι να έχεις έναν κώδικα τιμής και να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για να τον τηρείς μέχρι το τέλος.

Η μυρωδιά από τα νυχτολούλουδα με χτύπησε δυνατά στη μύτη και όταν συνήλθα την είδα να χάνεται στη γωνία. Επέστρεψα στο αυτοκίνητο και έδωσα ένα φιλί στο φίλο μου. «Μου αρέσει που δουλεύεις μόνος σου» του είπα δυναμώνοντας τη μουσική. Λίγες μέρες αργότερα ξανατύπωσα τις φωτογραφίες.